მამა კონსტანტინე: "უფალმა ეკლესიაში სიყვარულით მომიყვანა და არა განსაცდელით - 6 ივლისში 2011 - www.ertsulovneba.Ge
ერთსულოვნება
საიტის მენიუ
† ტაძრები და მონასტრები
† გადაცემები
† მრწამსი
† ცოდვები
† ათი მცნება
† ნარკომანია
† საზვერეები
† ცხრა ნეტარება
† გზა ქრისტესკენ
† უმძიმესი ცოდვა
† ეკლესიის გარეშე
† გაბრიელის რჩევები
† ათონის წმინდა მთა
† გარდაცვალების შემდეგ
† ქართული ფილმები
† ლექსები
† საეკლესიო კალენდარი
† სხვადასხვა
† საინტერესო
† ლოცვანი
† დამწყებთათვის
† წმინდანთა ცხოვრება
† ფილმები
† საგალობლები
† ხატები და ფრესკები
† სასწაულები
† ვიდეო
† წერილობითი წყაროები
† აქტუალური თემები
† ახალი აღთქმა
† ძველი აღთქმა

მინი-ჩეთი
200

რეკლამა

ჩვენი გამოკითხვა
მოგწონთ ახალი დიზაინი???
სულ უპასუხა: 288

სტატისტიკა

სულ ონლაინში: 1
სტუმარი: 1
მომხმარებელი: 0

შესვლის ფორმა

მთავარი » 2011 » ივლისი » 6 » მამა კონსტანტინე: "უფალმა ეკლესიაში სიყვარულით მომიყვანა და არა განსაცდელით
23:21
მამა კონსტანტინე: "უფალმა ეკლესიაში სიყვარულით მომიყვანა და არა განსაცდელით

"უფალმა ეკლესიაში სიყვარულით მომიყვანა და არა განსაცდელით"
მამა კონსტანტინე: "უფალმა ეკლესიაში სიყვარულით მომიყვანა და არა განსაცდელით"



"წლების წინ ვერავინ წარმოიდგენდა, რომ მე დღეს სასულიერო პირი ვიქნებოდი. რადიკალურად, 180 გრადუსით შემოვტრიალდი და დავადექი უფლის გზას. მეტ სასწაულს ნამდვილად არ ვეძებ და არც ველოდები. ჩემ გარშემო ძალიან ბევრი სასწაული ხდება, მაგრამ მადლობა უფალს, ჩემთვის ჩემი ცხოვრების ამგვარი ცვლილება ყველაზე უპირატესია", – გვიამბობს, კუკიის სასაფლაოზე მდებარე წმინდა ნინოს სახელობის ტაძრის წინამძღვარი, დეკანოზი კონსტანტინე ლეკიშვილი. იგი დიდ სიყვარულს ატარებს. მისი ინტერვიუც ამის დასტურია.



– მამა კონსტანტინე, როგორ გახსენდებათ საკუთარი თავი სასულიერო მოღვაწეობის დასაწყისში და დღეს როგორ აფასებთ თქვენ მიერ არჩეულ გზას?

– პირველ რიგში, მადლობა მინდა შევწირო უფალს, რომ ღირსი გამხადა ამ დიდი მსახურებისა, ვმადლობ საქართველოს კათოლიკოს–პატრიარქს, ილია ||–ს, ვის მიერაც ვარ ხელდასხმული. და ასევე, ოჯახის წევრების ჩათვლით, მადლიერებას გამოვხატავ ყველა იმ ადამიანის მიმართ, ვინც გვერდში დამიდგა ჩემი ცხოვრების რადიკალურად შეცვლის ჟამს. შემიძლია აღვნიშნო, რომ ის სიყვარული და პირველი ემოციები, რაც ჩემს სასულიერო პირად კურთხევას ახლდა, ახლა, ერთგვარად, დამჯდარ ფერებშია. პირველ პერიოდში უფრო მეტი ემოცია მქონდა. რაც დრო გადის, ნელ–ნელა, როგორც ღვინო იწრიტება, ილექება და ღვინდება, ჩემი სასულიერო ცხოვრების გზაც ამგვარ ცვლილებებს განიცდის. უფრო მეტად შევიგრძნობ მღვდელთმსახურების მადლს. ანუ როდესაც ლიტურგია აღესრულება, ვგრძნობ, თუ რამხელა მადლი და წყალობაა ის, რომ მე, როგორც უფლის ხელში ერთ–ერთი დამხმარე იარაღი, ვდგავარ საკურთხეველში და ვასრულებ იმ დიდ საიდუმლოებას, რასაც წირვა, ანუ სულიწმინდის გადმოსვლა ჰქვია. ჩემთვის ეს, მართლაც დიდი ბედნიერებაა. ახლა გაცილებით მეტად ვაცნობიერებ იმას, თუ რას ნიშნავს მღვდლობა.

– აბა, რას ნიშნავს?

– სასულიერო პირს, პირველ რიგში, მაცხოვარი უნდა ჰყავდეს გულში და მისი სინდისი მთლიანად უფლის ხმას იყოს მინდობილი. ეს ასეც არის ყოველ ადამიანში და სასულიერო პირებში განსაკუთრებით. სინდისის ხმა თუ ადამიანს ჭეშმარიტებისკენ მოუწოდებს, ის ნამდვილად უფლის ხმაა. მე ვთვლი, რომ ჩემში არის ის მადლი ღვთისა, რასაც სინდისის ხმა ჰქვია და ჩემი არასწორი ნაბიჯების გამო, სწორედ ეს ხმა მახსენებს, რომ ასე არ უნდა ვიქცეოდე. ეს მომენტი არა მარტო სასულიერო პირისთვის, ზოგადად, ადამიანისთვის ძალიან ბევრს ნიშნავს.

– მღვდელმსახურების პერიოდში, საღმრთო გამოვლინების განსაკუთრებული შემთხვევის მომსწრე თუ აღმოჩენილხართ?

– ჩემს ცხოვრებას რომ ვაკვირდები, ეს არის მთლიანად შეგრძნება იმ დიდი წყალობისა და მადლისა, რასაც უფალი ჩემთვის იმეტებს. წლების წინ ვერავინ წარმოიდგენდა, რომ დღეს მე სასულიერო პირი ვიქნებოდი. მეტი სასწაული რა უნდა მოხდეს ჩემს ცხოვრებაში? რადიკალურად, 180 გრადუსით შემოვტრიალდი და დავადექი უფლის გზას. მეტ სასწაულს ნამდვილად არ ვეძებ და არც ველოდები. თუმცა, ჩემ გარშემო ძალიან ბევრი სასწაული ხდება, მაგრამ მადლობა უფალს, ჩემთვის ჩემი ცხოვრების ამგვარი ცვლილება ყველაზე უპირატესია.

– ეკლესიაში თეატრიდან მოხვედით. თქვენი აზრით, რამდენად შესაძლებელია თანამედროვე მსახიობი იყოს კარგი ქრისტიანი?

– რა თქმა უნდა, შეიძლება მსახიობი იყოს მორწმუნე, თუ ის თავის ცხოვრებაში უფლის მცნებებს გაატარებს და ღვთის გზას პროფესიაშიც არ გადაუხვევს, ანუ არ ჩაიდენს მკრეხელობას და დამაბრკოლებელ სცენებში არ მიიღებს მონაწილეობას, მაგრამ დღევანდელ დღეს ეს ძალიან რთულია. თუმცა, ამას ვინც მიაღწევს, უფლისგან მართლაც კურთხეული იქნება.

– როდესაც თეატრიდან წამოხვედით, მაშინ რას ფიქრობდით?

– ჩემი მიზანი თეატრიდან წამოსვლა კი არ იყო, არამედ, უფალთან მიახლოება. მთელი 4 წლის განმავლობაში მქონდა ბრძოლები, თეატრიდან წამოვსულიყავი თუ არა და ჩემი საბოლოო გადაწყვეტილება განაპირობა არა იმან, რომ მე შევიძულე ის საქმე, უბრალოდ, შინაგან დისკომფორტს ვგრძნობდი, როდესაც, ვთქვათ, დილას ვეზიარებოდი და საღამოს სპექტაკლს ვთამაშობდი. შემდეგ, უკვე, როდესაც რეალურად გამიჩნდა ღვთისმსახურების სურვილი და სასულიერო აკადემიაში ჩაბარება გადავწყვიტე, ამას ღვთის დიდ წყალობად ვთვლი. უფალმა მართლაც სიყვარულით მომიყვანა ეკლესიაში და არა განსაცდელით, როგორც ეს ბევრი ადამიანის ცხოვრებაში ხდება. მადლიერი ვარ უფლის, რომ მე განსაცდელის გარეშე დავინახე ჭეშმარიტება.

– თეატრთან ურთიერთობა ახლა თუ გაქვთ? სპექტაკლებზე დადიხართ?

– სულ ცოტა ხნის წინ, მიწვეული ვიყავი ბატონი კახი კავსაძის ცხოვრებაზე გადაღებული ფილმის ჩვენებაზე და აღფრთოვანებული წამოვედი იქედან. უდიდესი პატივისცემით ვიყავი მისდამი განმსჭვალული და ფილმის ნახვის შემდეგ, ამ პიროვნებისადმი ჩემი დამოკიდებულება გაასკეცდა. სხვა დროს სპექტაკლებზე არ დავდივარ.

– სცენა არასდროს მოგნატრებიათ?

– არასდროს.

– წარსული ცხოვრებიდან გული ხომ არაფერზე გწყდებათ?

– გული იმაზე მწყდება, რომ ბავშვობაშივე არ შემოვედი ეკლესიაში და არ ვეზიარე მაცხოვრის წმინდა სისხლსა და ხორცს. მაშინ მე სხვა მიზნები მქონდა.

– ღვთისმსახურებაში თქვენთვის ყველაზე მიმზიდველი მაინც რა არის?

– პირველ რიგში, ის, რომ საკურთხეველში მე ვარ ერთ–ერთი მონაწილე საღმრთო საიდუმლოებებისა. ამის შემდეგ უკვე ის, რომ ჩემი მცირედი ცხოვრებისეული გამოცდილებისა და სარწმუნოებიდან გამომდინარე, შემიძლია, დავაკვალიანო ადამიანი, თუ როდის, როგორ მოიქცეს.

– ადამიანების დაკვალიანება ახსენეთ და აქვე გკითხავთ, პირველ რიგში, რას და როგორ ასწავლით თქვენთან მოსულ მრევლს?

– პირველ რიგში, სიყვარულს ვასწავლი, რადგან ქრისტიანული წესების გარეგნული შესრულება ნამდვილად არ არის საკმარისი. ქრისტიანის გული სიყვარულით სავსე უნდა იყოს მოყვასის, სარწმუნოების, ეკლესიის, სამშობლოს მიმართ. გული სავსე გქონდეს სიყვარულით, ნიშნავს იმას, რომ შენს გულში ღმერთი იყოს დავანებული. რა თქმა უნდა, ეს ძალიან ძნელი მისაღწევია, მაგრამ სასულიერო პირმა ყველა შემთხვევაში მაინც ამისკენ უნდა მოუწოდოს ახალ მოსულ მრევლს, რათა მან, ღვთის სახლში პირველად რომ შემოდგამს ფეხს, იცოდეს სად შემოდის, რომ გული უნდა გაუღოს ქრისტეს და პირველ რიგში, სიყვარული, ანუ მაცხოვარი უნდა შეუშვას გულში.

– თქვენი აზრით, სასულიერო პირისთვის ყველაზე საჭირო თვისება რა არის?

– სიყვარული. ადამიანს თუ სიყვარული არა აქვს, მაშინ მის სასულიერო პირობასაც აზრი არა აქვს.

– მამაო, საუბრის დასაწყისში ოჯახის წევრების თანადგომა ახსენეთ. საინტერესოა, რამდენად მნიშვნელოვანია სასულიერო პირისთვის ოჯახის გვერდში დგომა?

– ოჯახის თანადგომა ჩვენს ცხოვრებაში ძალიან საჭიროა და მით უფრო სასულიერო პირისთვის. სასულიერო პირი სულიერად ძლიერია თავისი ლოცვისა და მადლიდან გამომდინარე, მაგრამ მას მადლი კიდევ უფრო ემატება, თუ ოჯახი გვერდში უდგას. ჩემი ცხოვრების რადიკალურად შეცვლა ბევრად იყო დამოკიდებული ჩემს ოჯახზე, რადგან შეიძლებოდა რაიმე უარყოფითი მომენტი წამოსულიყო, თუნდაც წინააღმდეგობა მეუღლისგან, მაგრამ ამ სურვილის პირველივე თქმაზე მეუღლე გვერდში დამიდგა. ჩემი ეს არჩევანი ჩემ შემდეგ, მეუღლემ, ძმამ, მშობელმა დედამ – ყველამ უფლის ნებად ჩათვალა.

– ოჯახზეც გვითხარით რამე, ერთად თუ ლოცულობთ?

– ხანდახან ერთად ვლოცულობთ, ხანდახან ბავშვები ვერ ახერხებენ დილას ადრე ადგომას. უფროსი სტუდენტია, შუათანა მე–11 კლასში გადადის, პატარა 7 წლისაა და უფრო ყოჩაღია. ის დგება ხოლმე ლოცვის დროს.

– მამაო, საოცარი სითბო, სიყვარული, მადლი იგრძნობა თქვენში. ალბათ, არასოდეს უბრაზდებით მრევლს, ადამიანებს.

– ხანდახან ვარ ხოლმე მკაცრი და ალბათ, ეს ჩემი ნაკლია. თუმცა, ზოგჯერ მოძღვარმა უნდა გამოიჩინოს სიმკაცრე.

– და ამ სიმკაცრეს როდის იჩენთ ხოლმე?

– თუ ადამიანი ცოდვაშია, მაგრამ ეს მას ცოდვად არ მიაჩნია და არა აქვს გააზრებული, რა ჩაიდინა, ამ დროს ვხდები მკაცრი. მკაცრად ვეუბნები, შეასრულოს კანონი, მეტანია.

– მამაო, წმინდა ნინოს სახელობის ტაძარი თბილისში უკვე მეორეა, სადაც მოღვაწეობა გიწევთ და ამჯერადაც სასაფლაოს ტერიტორიაზე. ალბათ, ეს არ არის შემთხვევითი, როგორ ხსნით ამ ფაქტს?

– ალბათ, უფალმა ინება ის, რომ მე სასაფლაოზე მემსახურა. პირველი მსახურებისას 6 თვე ვიყავი სიონის ტაძარში, პატრიარქთან. მერე ამაღლების სახელობის ტაძარში, საბურთალოს სასაფლაოზე გადამიყვანეს. იქ შევხვდი შვილგარდაცვლილ დედებს და ამან ძალიან დიდი გავლენა იქონია ჩემზე, როგორც სასულიერო პირზე, თუ როგორი დამოკიდებულება უნდა მქონოდა ჩემი მრევლის წევრების მიმართ. ის ადამიანები ძალიან დიდი ტკივილითა და განცდით მოვიდნენ ჩემთან. უმეტესობას უმძიმესი სულიერი მდგომარეობა ჰქონდა. მე ღმერთმა მომცა ძალა, ამ ადამიანთა გულებში ჩამეხედა, დამენახა და შემეგრძნო მათი ტკივილი. მართალია, მთლად ბოლომდე ვერ შევიგრძნობ, მაგრამ სურვილი მქონდა, მათი ტკივილი მეც განმეცადა, რადგან თუ მე ვერ გავხდები იმ დიდი ტკივილის თანაზიარი, რასაც გარდაცვლილთა ახლობლები განიცდიან, მაშინ მე რჩევა–დარიგების ხელოვნურად მიმცემი ვიქნები, რასაც ძალა არა აქვს. მოძღვრმა გულში თუ არ შეუშვა ის ტკივილი, რაც მის მრევლს აწუხებს, თავისთავად, მისი დარიგება ზედაპირული იქნება. მე მადლობელი ვარ უფლისა, ასეთ ადამიანებთან რომ მომიწია ურთიერთობა, რამაც სხვისი ტკივილის განცდა მასწავლა. ღვთის წყალობით, ნელ–ნელა ეს გამოცდილება სხვა ადამიანებთან ურთიერთობაშიც გამომადგა და დღესაც ვიყენებ. ამ ადამიანებიდან ზოგიერთი საერთოდ დაშორებული იყო ეკლესიას, არ იცოდა რა იყო სარწმუნოება, სულის უკვდავება, მაგრამ ნელ–ნელა, უფლის მადლითა და იმის რწმენის ჩანერგვით, რომ საუკუნო სიცოცხლე არსებობს და მათი გარდაცვლილები მარადიულობაში ცხოვრობენ, ისინი გაძლიერდნენ და ახლა იმდენად ძლიერები არიან, რომ თავიანთი სულიერებით ძალიან ბევრს სჯობნიან. მათ რწმენა, უფალი, ეკლესია აცოცხლებთ.

– რომელი წმინდანის შეწევნას გრძნობთ ყველაზე მეტად?

– წმინდა ნიკოლოზის. ახალბედა დიაკვნობის დროს, როგორც კი ვთხოვდი წმინდა ნიკოლოზს დახმარებას, მაშინვე ვგრძნობდი, როგორ შემეწეოდა და მიადვილებდა ღვთისმსახურების სწავლას.

– მამა კონსტანტინე, თქვენ დუშეთის რაიონის სოფელ ზემო ბულაჩაურში მდებარე ტაძრის წინამძღვარიც ბრძანდებით. გვიამბეთ, როგორ მოხვდით იქ, ვისი სახელობის ტაძარია?

– 2004 წლის 10 ოქტომბერს მაკურთხეს მღვდლად და 2–3 თვის შემდეგ, პატრიარქის კურთხევით, გამიშვეს ზემო ბულაჩაურში, წმინდა გიორგის სახელობის ტაძარში. ეკლესია მაშინ არ იყო მოქმედი, მისი აღდგენა–განახლება მიმდინარეობდა. ტაძარი მე–15 საუკუნისაა, ვინმე კონსტანტინე ხიმშიაშვილს აუგია. კომუნისტების დროს ეკლესიისთვის სახურავი გადაუხდიათ და დაუნგრევიათ. თითქმის სულ დაშლილი იყო და კედლები ალაგ–ალაგ, ერთ ან ნახევარ მეტრამდეღა იყო შემორჩენილი. პატრიარქის ლოცვა–კურთხევით, ნანგრევებზე ტაძრის განახლება თენგიზ ხიმშიაშვილის შემწეობით განხორციელდა. 2005 წლის გაზაფხულზე ჩავედი პირველად და სანამ გაიხსნებოდა, პარაკლისებს ვიხდიდით. იმავე წლის 1 სექტემბერს იკურთხა ტაძარი და დაყენდა პირველი წირვა. ახლა 2 კვირაში ერთხელ ვატარებ წირვა–ლოცვას. მე მცხეთა–თბილისის ეპარქიას ვეკუთვნი და იქ მსახურება შეთავსებით მევალება. ტაძარი ერთნავიანი ბაზილიკური ტიპის არის. შესაძლოა, 400–კომლიანი სოფლისთვის ძალიან პატარა იყოს.

– იქაურ მრევლზე რას იტყვით, თუ მოვიდნენ ტაძარში?

– ძალიან კარგი მრევლი მყავს იქ, საოცარი ადამიანები არიან. ნელ–ნელა მრავლდება მათი რიცხვი. მადლობა უფალს, ძალიან აქტიურობენ ახალგაზრდები. ბავშვები სკოლიდან მოდიან ხოლმე. ზოგჯერ | და || კლასელებიც ესწრებიან წირვა–ლოცვას. ეზიარებენ, აღსარებას ამბობენ. თავიდან მამაკაცების ნაკლებობა შეინიშნებოდა, ახლა, ღვთის მადლით, ისინიც მოვიდნენ, თუმცა, მე მაინც უკმაყოფილო ვარ, რადგან ძალიან დიდი სოფელია და შეუძლიათ, უფრო მეტნი იყვნენ. თუმცა, ეს ძალიან რთული და ძნელია, რადგან, როგორც თითქმის ყველა რაიონში, იქაც მრავალი სექტაა ფეხმოკიდებული. თავდაპირველად, ტაძრის განახლებაში მარტო ხიმშიაშვილები მონაწილეობდნენ. მერე სოფლის მაცხოვრებლებმაც რომ გაიგეს ტაძარი ახლდებოდა, ღვთის მადლით, მათაც მიიღეს მშენებლობაში მონაწილეობა. ტაძრის გახსნასაც ძალიან ბევრი ადამიანი დაესწრო. უფლის წყალობით, გარკვეული ნაწილი ინტენსიურად დადის, ნაწილი მარტო დღესასწაულებზე ჩამოდის.

– ქალაქგარეთ სულ სხვა გარემოა. რა განწყობით მიდიხართ ხოლმე სოფლის ეკლესიაში?

– ყოველთვის უდიდესი სიამოვნების განცდის იმედით მივდივარ. ქალაქგარეთ გასვლა, ადამიანს ამშვიდებს, მით უფრო, როდესაც ტაძარში მიდიხარ. ძალიან ლამაზი მდებარეობა აქვს. კლდიდან ბოდორნის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის შობის სახელობის ტაძარი დაგვყურებს, თვითონ ტაძარი ბულაჩაურის წყალსაცავთან ახლოსაა. ქვემოთ არაგვი ჩამოედინება. ჩემთვის იქ ასვლა არის განმუხტვა, ძალების მოკრება. იქ მეტი სიმშვიდეა.

– მამაო, თქვენი სიხარული, თუნდაც წუხილი, რას უკავშირდება?

– ყველაზე მეტ სიხარულს მანიჭებს ჩვენი დედა–ეკლესიის მრევლის სიმრავლე. ტაძარს რომ გადავხედავ და სავსეა ქრისტიანებით, ეს ჩემთვის უდიდესი სიხარულია, ასევე მახარებს, როდესაც ეკლესიაში ნაცნობ ადამიანს დავინახავ, რომელიც ადრე არ იყო ეკლესიური და ახლა წირვა–ლოცვაზე დგას. ასევე, დიდ ბედნიერებას მანიჭებს ეკლესიაში ბავშვების სიმრავლე. მე ბედნიერი ვარ, რომ ყველაზე მეტად სადაც უჭირთ, სოფელ ზემო ბულაჩაურში, მრევლში მყავს ექვსშვილიანი ოჯახი. ახლა ერთი თბილისელი მრევლიც ელოდება მე–6 შვილს. წუხილს კი განვიცდი მაშინ, როცა ვხედავ ადამიანს, რომელიც ადრე მრევლი იყო და თავისი სულიერი სისუსტის გამო დაბრკოლებულია და აღარ ცხოვრობს ეკლესიურად.

– დაბოლოს, კიდევ რას ეტყვით მკითხველს?

– სულიწმინდის გარდამოსვლის, სულთმოფენობის დღესასწაულს მივულოცავ ყველას. პირველ რიგში, სულიერ გაძლიერებასა და სინანულს, "განცდას თვისთა ცოდვათა"–ს ვუსურვებ.

ეფემია წიკლაური ჟურნალი გუმბათი N 24
კატეგორია: † საინტერესო | ნანახია: 663 | დაამატა: admin | რეიტინგი: 0.0/0
სულ კომენტარები: 0
კომენტარის დამატება შეუძლიათ მხოლოდ დარეგისტრირებულ მომხმარებლებს
[ რეგისტრაცია | შესვლა ]
ძებნა

კალენდარი
«  ივლისი 2011  »
ორსამოთხხუთპარშაბკვ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

გალობა

ჩანაწერების არქივი


Copyright MyCorp © 2016
Create a free website with uCoz