ოჯახი, ბავშვები - 12 აპრილში 2010 - www.ertsulovneba.Ge
ერთსულოვნება
საიტის მენიუ
† ტაძრები და მონასტრები
† გადაცემები
† მრწამსი
† ცოდვები
† ათი მცნება
† ნარკომანია
† საზვერეები
† ცხრა ნეტარება
† გზა ქრისტესკენ
† უმძიმესი ცოდვა
† ეკლესიის გარეშე
† გაბრიელის რჩევები
† ათონის წმინდა მთა
† გარდაცვალების შემდეგ
† ქართული ფილმები
† ლექსები
† საეკლესიო კალენდარი
† სხვადასხვა
† საინტერესო
† ლოცვანი
† დამწყებთათვის
† წმინდანთა ცხოვრება
† ფილმები
† საგალობლები
† ხატები და ფრესკები
† სასწაულები
† ვიდეო
† წერილობითი წყაროები
† აქტუალური თემები
† ახალი აღთქმა
† ძველი აღთქმა

მინი-ჩეთი
200

რეკლამა

ჩვენი გამოკითხვა
მოგწონთ ახალი დიზაინი???
სულ უპასუხა: 288

სტატისტიკა

სულ ონლაინში: 1
სტუმარი: 1
მომხმარებელი: 0

შესვლის ფორმა

მთავარი » 2010 » აპრილი » 12 » ოჯახი, ბავშვები
15:34
ოჯახი, ბავშვები
                                                                      ქრისტიანული ქორწინება და ცოლ-ქმრობა




იოანე ოქროპირი

ცოლ-ქმრულ მოვალეობათა შესახებ წმიდა წერილის განმარტება და ხალხისთვის ქადაგება მოძღვართა ერთ-ერთი უმთავრესი მოვალეობაა. ამ მხრივ, წმიდა იოანე ოქროპირის სწავლება ქრისტიან მეუღლეთა მოვალეობების შესახებ თავისი სიღრმითა და სისრულით განსაკუთრებულ ყურადღებას იმსახურებს.

წმიდა იოანე ოქროპირი თავის დარიგებებში მეუღლეთა ურთიერთობაში არსებული ნაკლოვანებების მხილებისას ყურადღებას ამახვილებს არა მხოლოდ მათ გარეგნულ გამოვლინებებზე, არამედ ხსნის მათ გამომწვევ ფარულ მიზეზებსაც. იოანე ოქროპირი განსაკუთრებით განმარტავს მეუღლეთა მხრიდან საკუთარი მოვალეობებისადმი ერთგულების აუცილებლობას. მისი მხილება ემსახურება სიბილწის მთელი არსით წარმოჩენას და მისი აღმოფხვრის საუკეთესო საშუალებების მითითებას. თოთხმეტ საუკუნეზე მეტია გასული იოანე ოქროპირის ეპოქიდან, მაგრამ თანამედროვე საზოგადოების პრობლემათა განხილვისას შევნიშნავთ, რომ ახლაც. ისევე, როგორც მაშინ, ადამიანები ხშირად ცხოვრობენ არაჯანსაღი სურვილებით, ქორწინდებიან სხვადასხვა ბილწი ვნებებით აღტკინებულნი, არღვევენ ქორწინების უბიწოებას, წესისამებრ არ ასრულებენ მოვალეობებს. ამ უსჯულოების შესაბამისად კი იმკიან სხვადასხვაგვარ უბედურებებს.
ამ დიდი მოძღვრის შეგონება, რომელიც მაშინდელი ქრისტიანი მეუღლეების სულთა ცხონების საქმეს ემსახურებოდა, არც დღეს არის მნიშვნელობას მოკლებული. იგი დღესაც ისევე დადებითად მოქმედებს ქრისტიანთა სულებზე.
ცოლ-ქმრის მოვალეობათა უმწიკვლოდ შესრულება მხოლოდ იქ არის შესაძლებელი, სადაც ამ კავშირს პატივს სცემენ. ქორწინების არსის არასწორი გაგება, ბუნებრივია, ვერ გახდება საფუძველი მათი მოვალეობების უმწიკვლო შესრულებისათვის. ცოლ-ქმრული კავშირის განსაკუთრებულობის წარმოსაჩენად იოანე ოქროპირი ეყრდნობა სამ ძირითად მომენტს: ადამიანის ბუნებრივ ლტოლვას ამ კავშირისაკენ, ღვთაებრივი კანონის ძალას და იმ დიდ მნიშვნელობას, რომელსაც წმიდა ეკლესია ანიჭებს ქორწინების საიდუმლოს. განმარტავს რა პავლე მოციქულის სიტყვებს - "საიდუმლოი ესე დიდ არს, ხოლო მე ვიტყვი ქრისტესთვის და ეკლესიისა" (ეფეს. 5, 32), მიუთითებს, რომ ეს კანონი მაღლა დგას ყოველგვარ ადამიანურ ჩვევებსა და ანგარებიან გათვლებზე და, ვინაიდან იგი თავისი წარმოშობით ღვთიურია, გულისხმობს არა მხოლოდ ხორციელ კავშირს, არამედ, წმ. მოციქულის სიტყვებზე დაყრდნობით, ქრისტეს ეკლესიასთან ერთობას. "საიდუმლო ესე დიდ არს". რატომ, თუნდაც იმიტომ, რომ ქალწული, რომელიც მანამდე არ იცნობდა თავის საქმროს (უფრო სწორად, იქამდე, სანამ ის საქმრო გახდებოდა), პირველსავე დღეს მთლიანად ეთვისება მას და უყვარს, როგორც საკუთარი სხეული. მეორე მხრივ, ვაჟიც, რომელსაც მანამდე არც კი ენახა თავისი რჩეული, შეხვედრის პირველივე დღიდან უპირატესობას მას ანიჭებს და ყველა მეგობარზე, ახლობელზე და თვით თავის დედ-მამზეც მაღლა აყენებს. მშობლებიც კი, რომლებიც ქონების დაკარგვის შემთხვევაში დიდ მწუხარებას მიეცემოდნენ, თავის შვილს მანამდე უცნობ ადამიანს აძლევენ, თან სიმდიდრის გარკვეულ ნაწილს სჩუქნიან და ამას ყველაფერს დიდი სიხარულით აკეთებენ.

წმიდა მოციქული, სწორედ, ამ გარემოებას უსვამს ხაზს, რომ ქალ-ვაჟი ტოვებს რა მშობელს და უკავშირდება ერთმანეთს, ეს კავშირი უფრო მყარი და სერიოზულია, ვიდრე ერთი ადამიანის მეორესთან შეჩვევაა, რადგანაც ეს ურთიერთობა არის ღვთაერბრივი, ღმერთის მიერ დადგენილი და არა - ადამიანური. სწორედ, ამიტომ ამბობს მოციქული: "საიდუმლო ესე დიდ არს", შემდეგ მიუთითებს ამ კავშირის მსგავსებას ქრისტესა და ეკლესიას შორის მიმართებასთან: როგორც საქმრო ტოვებს მამას და მიდის საცოლესთან, ასევე დატოვა მაცხოვარმა მამისეული ტახტი და შეუერთდა თავის სასძლოს, ანუ ეკლესიას. ჩვენ კი არ მოგვიწოდა ზეცაში, არამედ თვითონ მოვიდა ჩვენთან. სწორედ ამიტომ ამბობს მოციქული: "საიდუმლო ესე დიდ არს!" დიდებულია ეს საიდუმლო მაშინაც, როცა ადამიანთა მოდგმას ეხება, მაგრამ პავლე მოციქული მიგვითითებს, რომ იგივე ურთიერთობაა ქრისტესა და ეკლესიას შორისაც, ამით თვითონაც განცვიფრებულია და ზემოთ აღნიშნული სიტყვების შემდეგ დასძენს: "ხოლო მე ვიტყვი ქრისტესთვის და ეკლესიისა" (ეფეს. 5,32).
საქორწინო კავშირი არის არა მხოლოდ ფიზიკური ერთიანობა, არამედ ცოლ-ქმრის შინაგანი, სულიერი მთლიანობა, რაც აუცილებელია ურთიერთშემწეობისათვის მორალური სრულყოფილებისაკენ სწრაფვაში, ამიტომ ოჯახის ერთობა, ქორწინებით დაკავშირებული და, ამგვარად, ღვთისაგან ნაკურთხი, ადამიანთა ურთიერთობის საუკეთესო ფორმა იქნება, თუ თითოეულ პიროვნებას გაცნობიერებული ექნება ქორწინების ზნეობრივი მიზანი და ამ მიზნისკენ სწრაფვის აუცილებლობა. "ისმინეთ ესე, ქმრებო, ისწავლეთ ცოლებო, - ამბობს ოქროპირი და მიუთითებს აბრაამისა და სარას წმინდა ცხოვრებაზე, - ყველამ უნდა მივბაძოთ მათ. დაე, ქმარი ცოლისთვის იყოს ყველაზე ძვირფასი, ხოლო ცოლი - ქმრისთვის ყველაზე საყვარელი. ქალი მეუღლის თანამოაზრე უნდა იყოს, ამაზეა დამოკიდებული მთელი სამყაროს კეთიდღეობა. რადგანაც მსოფლიოში უამრავი ქალაქია, ქალაქები ოჯახებითაა დასახლებული, ხოლო ოჯახი - ცოლი და ქმარია. როდესაც მათ შორის რაიმე უთანხმოებაა, ეს აუცილებლად აისახება საზოგადოებაზე, ხოლო მისი გართულებული ვარიანტი შეიძლება საზოგადოებრივი კონფლიქტის, ან უარეს შემთხვევაში, ომის სახითაც მივიღოთ. ქორწინება შეიძლება იყოს როგორც დიდი უბედურების, ასევე დიდი სიკეთისა და კეთილდღეობის სათავე. ამიტომაც ამბობს პავლე მოციქული: "ცოლნი თვისთა ქმართა დაემორჩილენით, ვითარცა უფალსა" (ეფეს. 5,22). რატომ ენიჭება ამას ასეთი მნიშვნელობა? პასუხი ცალსახაა: როდესაც მეუღლეები ურთიერთშეთანხმებულად ცხოვრობენ, სწორად ზრდიან შვილებს - ეს მეზობლებზე, მეგობრებსა თუ ნათესავებზე კეთილისმყოფელ გავლენას ახდენს. წინააღმდეგ შემთხვევაში ყველაფერი თავდაყირა დგება და ომის დროს ჯარის ხელმძღვანელებს შორის უთანხმოებით გამოწვეულ აურზაურს ემსგავსება.

ადამიანთა საზოგადოება ქორწინების მნიშვნელობას ოქროპირის დროსაც და ახლაც არასწორად იგებს. IV საუკუნეში არსებობდა მარკიანესა და მანიქეის მწვალებლობები, რომლებიც გმობდნენ ქორწინებას, აცხადებდნენ მას არა ღვთისაგან დადგენილად, არამედ - ბოროტი ძალების მიერ დაწესებულ კანონად და ამის საფუძველზე ქადაგებდნენ ქალწულების დაცვის აუცილებლობას. ჩვენს დროში არსებობენ ადამიანები, რომლებიც ცოლ-ქმრულ ურთიერთობას ცოდვად აცხადებენ და თავიანთ მიმდევრებს მოუწოდებენ ამ ურთიერთობისაგან თავის შეკავებისაკენ, რადგან, მათი თქმით, ქორწინებაში მყოფთათვის ცხონება შეუძლებელია. სწორედ ამგვარად მოაზროვნეთათვის დაწერა იოანე ოქროპირმა წიგნი ქორწინების შესახებ. იოანე ოქროპირი განმარტავს, რომ ქალწულება არ შეიძლება იყოს ღვთისაგან მოსაწონი, თუ ის ქორწინების გმობის საფუძველზე იქადაგება, რადგან ამ შემთხვევაში ქალწულებას იცავენ არა თავისუფალი ნებით, არამედ - იძულებით. ქორწინების გმობა არის არა ქრისტიანული, არამედ - ეშმაკის ჩაგონებით გამოწვეული, რომელიც იმავდროულად, სიწმინდის მტრადაც გვევლინება. "სად მიგიჩინოთ ადგილი? - ეკითხებოდა ოქროპირი ქალწულ ერეტიკოსებს, - იუდეველებთან? შეუძლებელია, რადგან ისინი პატივს სცემენ ქორწინებას. ჩვენთან? მაგრამ თქვენ ხომ არ გესმის ქრისტეს სიტყვები, რომელიც პავლე მოციქულის სიტყვებით გვამცნობებს: "პატიოსან არს ქორწილი ყოველითავე და საწოლი შეუგინებელ" (ებრ.13,4). "მათთვის, - განაგრძობს ოქროპირი, - განმზადებულია ცრემლი, მწუხარება, საუკუნო სატანჯველი, რადგანაც მათ ქალწულება ღვთის კანონის საწინააღმდეგოდ აირჩიეს. მწვალებლების უბიწოება შეურაცხყოფს ღვთის სიბრძნეს. აშკარაა მათ მოქმედებაში ეშმაკის ზეგავლენა. მათი ქადაგება, რომ ნამდვილად ბოროტი ძალებისადმი მორჩილებაა, ამას არა ჩემი, არამედ მოციქულის სიტყვები ადასტურებს: "ხოლო სული წმიდაი ცხადად იტყვის, რამეთუ უკანაისკნელთა ჟამთა გან-ვინმე-ჰსდგენ სარწმუნოებისაგან და ერჩდნენ იგინი სულთა მათ მაცთურთა და მოძღურებასა ეშმაკთასა... აყენებდნენ ქორწილსა და განაშორებდნენ საჭმელთა, რომელნი ღმერთმან დაჰბანა მისაღებელად მადლობით მორწმუნეთათვის და რომელთა იციან ჭეშმარიტებაი (I ტიმ. 4,1-3).

ქორწინების გმობის მიზეზი ამ მოძღვრების მიმდევართა მიერ სულის გადარჩენისა და ხსნის არასწორი გაგებაა, ამის საფუძველზე ქორწინება მათ სულის ცხონების საწინააღმდეგო ურთიერთობად მიაჩნიათ. იოანე ოქროპირი ილაშქრებს ასეთი მცდარი მოძღვრების წინააღმდეგ, მიუთითებს აკვილასა და პრისკილას მაგალითზე და სვამს კითხვას: "რა დასკვნა უნდა გავაკეთოთ აქედან? უწინარესად ის, რომ დაუშვებელია ქორწინების გმობა, ოჯახის, შვილების აღზრდის, საზოგადოებრივი საქმიანობის ცხონების საწინააღმდეგო ქმედებად მიჩნევა. აკვილა და პრისკილა ცოლ-ქმარი იყვნენ, ჰქონდათ სამხატვრო სახელოსნო და ზნეობრივად გაცილებით დიდ სიმაღლეზე იდგნენ, ვიდრე ზოგიერთი მონასტერში მცხოვრები". სხვაგან მას ისაია წინასწარმეტყველის მაგალითი მოჰყავს, რომელსაც ცოლი ჰყავდა და ამას არ შეუშლია მისთვის ხელი, ეხილა უფლის დიდება. "მეუღლეობა არ არის ჩვენთვის დაბრკოლება ცათა სასუფევლისაკენ მიმავალ გზაზე, რადგანაც ცოლი რომ მზაკვრობის სათავე ყოფილიყო, მას ღმერთი ადამს არ დაუდგენდა თანაშემწედ. განა არ ჰყავდა წმიდა ისაია წინასწარმეტყველს ცოლი? მაგრამ ამას არ დაუბრკოლებია ის მადლის მისაღებად. ის ცხოვრობდა ცოლთან, მაგრამ იყო წინასწარმეტყველი. განა მოსეს არ ჰყავდა ცოლი? ამის მიუხედავად ღმერთს ესაუბრებოდა და ღმერთიც ისმენდა მის ვედრებას. აბრაამსაც ჰყავდა ცოლი, მაგრამ ეკლესიის მამამთავარი გახდა. შეუშალა ხელი ქორწინებამ? მაკაბელთა დედაც ხომ ცოლი იყო, ეკლესიას კი შვიდი წმიდანი შვილი შესძინა, მათი წამების მოწმე გახდა, და მაინც კლდესავით შეურყეველი იყო, თითოეული შვილის წამების შემყურე, შვიდმაგი ტანჯვის გადამტანი. ის დედა იყო და ბუნებრივ ინსტიქტს შეიძლებოდა მისი რწმენა დაეჩრდილა, მაგრამ სულიერ ჭიდილში ის არ დამარცხებულა. წმიდა პეტრე მოციქული - ეკლესიის დამაარსებელი, ქრისტეს მხურვალედ შემყვარებელი, რიტორთა დამმარცხებელი, გაუნათლებელი - მაგრამ ბრძენივით მეტყველი, ელინური სიბრძნის დამარღვეველი, თავისი ბადით მთელი სამყაროს მომნადირებელი - განა უცოლოდ იყო? სახარებაში ვკითხულობთ: "ხოლო სიდედრი სვიმონისი დავრდომილ იყო" (მარკ. 1,30). ბუნებრივია, თუ ჰყავდა სიდედრი, ცოლიც ეყოლებოდა. გავიხსენოთ, თუნდაც, ქორწილი კანას გალილეაში, როდესაც ქრისტემ წყალი ღვინოთი შეცვალა და ამგვარად აკურთხა ქორწინება. ქორწინების მოწინააღმდეგენი მიუთითებენ ცოლის მხრივ ქმარზე ცუდი ზეგავლენის მაგალითებზე და ამის საფუძველზე აკეთებენ ქალის დამამცირებელ დასკვნას, რომ ის არის ყველა უბედურების და ბოროტების მიზეზი. წმიდა იოანე ოქროპირს, რა თქმა უნდა, არ შეეძლო, უპასუხოდ დაეტოვებინა ასეთი არაქრისტიანული შეხედულება. მას მოჰყავს სათნო ცოლების მაგალითები, ხოლო საპირისპირო შემთხვევების ახსნისას მამაკაცის სისუსტეს მიიჩნევს იმის მიზეზად, რომ ცოლს შეუძლია მისი ცდუნება. "თუ შენი ცოლი კეთილია, - ამბობს ის, - შენი დამხმარეა და თუ არ არის, შეეცადე თავად შენ, რომ დამხმარედ გაიხადო. იობის ცოლიც ავისმზრახველი იყო, რადგან ქმარს ღვთის გმობისაკენ მოუწოდებდა, მაგრამ ვერაფერს გახდა, ის თითქოს ქარბუქს აყენებდა, მაგრამ ნავი მაინც თავის გზით მიდიოდა, მისი თავდასხმები ნაყოფს ყრიდა, ხე კი უვნებლად იდგა, ფოთოლი გასცვივდა, ფესვი კი უვნებელი გადარჩა. ამას იმისათვის ვამბობ, რომ არავინ იწუწუნოს ცოლის ცუდი საქციელის გამო. ბოროტია ის? გამოასწორე! თუ შენ მეტყვი, რომ ქალმა განმდევნა სამოთხიდან, მე გიპასუხებ: ქალმა აღგამაღლა ზეცამდე. იობის ცოლი ბოროტია? სუსანა კეთილია. ეგვიპტელი მრუშია? სარა უბიწოა!".

იოანე ოქროპირი ასახელებს ორ უმთავრეს მიზეზს, რის გამოც ადამიანს ქორწინების კანონი დაუდგინდა: ქორწინება კაცობრიობის გამრავლებას ემსახურება და არის ძირითადი პირობა სიძვის თავიდან ასაცილებლად. იოანე ოქროპირი სუსტი ნებისყოფის ადამიანებს მოუწოდებდა, დაქორწინებულიყვნენ, რათა ამ გზით დაეცვათ თავი ავხორცობისაგან, "ქორწინება, - ამბობს ის, - არის დაწესებული შვილების გასაჩენად და უფო იმიტომ, რომ სხეულის ბუნებრივი მოთხოვნილებები დაიოკო. ამაზე მიუთითებს პავლე მოციქულიც: "ხოლო სიძვისათვის კაცად-კაცადსა თვისი ცოლი ესვინ" (Iკორ. 7,2). მას არ უთქვამს, შვილების გასაჩენადო, არამედ ხაზს უსვამს ქორწინების, სწორედ, ამ დანიშნულებას. თავდაპირველად ქორწინების მთავარი მიზანი გამრავლება იყო, მაგრამ მოგვიანებით, როდესაც მთელი დედამიწა დასახლდა ადამიანებით, მისი ძირითადი მისია ავხორცობის თავიდან აცილება გახდა, რადგან თუ ადამიანი უქორწინებლად მიეცემა ვნებებს, სულს დაიღუპავს, ქორწინება კი გაათავისუფლებს მას სიბილწისაგან და ძალას მისცემს, შეინარჩუნოს სიწმიდე".
იოანე ოქროპირი საგანგებოდ განმარტავს პავლე მოციქულის სიტყვებს - "სიძვისათვის კაცად-კაცადსა თვისი ცოლი ესვინ", - "ჯვრისწერა დადგენილია არა სიღარიბის თავიდან ასაცილებლად და სიმდიდრის მოსაპოვებლად, არამედ - ავხორცობისაგან თავდასაცავად, თავშეკავებული ცხოვრებით ღვთის მცნებების აღსასრულებლად. ქორწინებას მოაქვს ცოლით კმაყოფილება - ესაა მისი ნაყოფი და სარგებელი. ადამიანმა იმისთვის უნდა იქორწინოს, რომ იცხოვროს მშვიდად და უბიწოდ"...
იმისათვის, რომ ადამიანმა ჯვრისწერით სულის სიმშვიდე და სიმყუდროვე მოიპოვოს, ოჯახში ერთსულოვნება და მშვიდობა დაამყაროს, დიდი სიფრთხილეა საჭირო. ოქროპირი ქორწინების მსურველებს ურჩევს, კარგად გაეცნონ ქრისტეს ეკლესიის მიერ ჯვრისწერასთან დაკავშირებულ კანონებს, კარგად ჩაუფიქრდნენ, აწონ-დაწონონ და ამგვარად მოიპოვონ ოჯახური ბედნიერების უფლება.
ცოლ-ქმრული ბედნიერება უმთავრესად დამოკიდებულია პიროვნებათა ხასიათის თავისებურებებზე. საცოლისა და საქმროს არჩევისას იკვეთება მომავალი ოჯახის კეთილდღეობისა და უბედურების ალბათობა. იოანე ოქროპირი ამ საკითხს უმთავრეს ყურადღებას აქცევს. საცოლეში ვაჟი უწინარესად სათნო სულსა და ზნეობრივ სიწმინდეს უნდა ეძებდეს. ბევრს არა აქვს ცოლისადმი ისეთი დამოკიდებულება, როგორსაც გონება კარნახობს, ამიტომაც ვურჩევ მამაკაცებს, ცოლად ისეთი ქალი მოიყვანონ, რომელიც ზნეობითა და სათნო საქციელით გამოირჩევა".

იოანე ოქროპირი ქორწინებას განიხილავს, როგორც ორი გულის კავშირს, რომელიც დამყარებული უნდა იყოს გულწრფელობასა და ურთიერთნდობაზე, რათა ზუსტად ასახავდეს ქრისტეს დამოკიდებულებას ეკლესიისადმი, ამიტომაც ის ცდილობდა, ყველა საშუალებით დაემტკიცებინა, რომ ანგარებიანი ე.წ. "კეთილგონივრული" არჩევანი ქალის მხრივ, შეურაცხმყოფელია ქორწინების სიწმინდისათვის, დამამცირებელი მისი ღირსებისათვის და მავნებელი - თავისი შედეგებით.
ოქროპირი გვირჩევს, რომ უმჯობესია ქორწინება ღარიბთან, მაგრამ ზნეკეთილთან, ვიდრე მდიდართან, "საჭიროა მხოლოდ ერთი რამ ვეძებოთ - სულიერი სიკეთე და ზნეობრივი სიწმინდე, რადგანაც ამაზეა დამოკიდებული ოჯახური სიმშვიდე ბედნიერება და სიყვარული. ვინც ცოლად ირთავს თავისზე მდიდარს, ქორწინება არა ქალზე, არამედ - ქალბატონზე".
ანგარებითი ქორწინების გარდა არსებობს ე.წ. სიყვარულით ქორწინება, ანუ უფრო ზუსტად რომ ვთქვათ, ვნებით ნაკარნახევი კავშირი. ამ ნაბიჯს, ძირითადად, ახალგაზრდები, ცხოვრებაში გამოუცდელნი დგამენ. ხშირ შემთხვევაში ასეთი ქორწინების საფუძველი არის ადამიანის არა შინაგანი მშვენიერება, არამედ - გარეგანი ხიბლი და არცაა გასაკვირი, რომ ასეთი ქორწინების უმრავლესობა უიღბლოა. იოანე ოქროპირი არაერთხელ მიუთითებდა ახალგაზრდებს ხორციელი გატაცების მავნებლობაზე და იმ მწარე, ამაო სინანულზე, რომელიც ამ გატაცებას მოჰყვება ხოლმე ხშირად. ჯვრისწერის მსურველებსა და მათ მშობლებს ის არწმუნებდა, რომ ხორციელი სილამაზე არაარსებითია და წარმავალი, ის არ შეიძლება, ოჯახური ბედნიერების შეურყეველი გარანტი იყოს, ხოლო ჭეშმარიტი, ანუ გულის სილამაზე, სულის თვისებებში უნდა ვეძებოთ, რომელთა გარეშეც ხორციელ სილამაზეს ფასი არა აქვს. "სილამაზე არის არა სხეულში, - ამბობს ის მათეს სახარების ერთი ადგილის განმარტებისას, - არამედ ხასიათის იმ თვისებებში, რომელთაც სული აყალიბებს. მე გარწმუნებთ, რომ ამ ქვეყნად ყოველივე ამაღლებულ სულზეა დამოკიდებული. თუ სული ხარობს, ადამიანის სახეც ისეა გაბრწყინებული, თითქოს ვარდი ეშლებოდეს ღაწვებზე , თუ მწუხარედაა, თითქოს სხეულიც შავი სამოსლით იმოსება, ხოლო თუ უზომოდ მხიარულობს, ხორცი თითქოს უძლურდება. შურიანი სული სხეულს ადუნებს და აფერმკრთალებს, ხორცი განსაკუთრებით სათნოა, როდესაც მასში სიყვარულით გამთბარი სული სახლობს. ამიტომ ბევრი ქალი შეიძლება, არ გამოირჩეოდეს განსაკუთრებული სილამაზით, მაგრამ მაინც მომხიბვლელი იყოს და პირიქით, შეიძლება ხორცით ლამაზი იყოს, მაგრამ არ გიზიდავდეს სულიერი მშვენიერების სიმწირის გამო. თავად განსაჯე: თეთრ სახეს როგორ ხიბლს ჰმატებს სირცხვილის გრძნობით შევარდისფერებული ლოყები და, მეორე მხრივ, ურცხვი სული, გარეგნულ გამოხატულებაში ყოველგვარ ცხოველზე შემზარავია. მორცხვი და მოკრძალებული ადამიანი თავისთავად სათნოა. არაფერია ქვეყნად უფრო მშვენიერი, ვიდრე კეთილი სული. ამიტომ, როდესაც ხედავ ლამაზ გარეგნობას, ეცადე, გამოიცნო, როგორია შინაგანი სამყარო და, თუ ის უშნო აღმოჩნდება, მაშინ გარეგანიც მოიძულე".

საცოლის შერჩევისას მხოლოდ ფიზიკური მშვენიერებით ტკბობა ერთობ სახიფათოა, რადგან მარტოოდენ ამ მოტივით ნაკარნახევი სიყვარული ძალიან ხანმოკლეა და მაშინვე ქრება, როდესაც დამალული სულიერი სიმახინჯე გამოიკვეთება. "სილამაზემ სათნოების გარეშე - ოქროპირის თქმით - შეიძლება მოგხიბლოს ათი, ოცი, თუნდაც ოცდაათი დღით, მაგრამ ამ ძალას უფრო ხანგრძლივად ვერ ინარჩუნებს, რადგან სიყვარულით აღტკინება ქრება ბოროტების გამოვლენისთანავე და პირიქით, ქალები რომლებიც დაჯილდოვებულნი არიან შინაგანი ღირსებებით, დროთა განმავლობაში უფრო დიდ სიყვარულს იმსახურებენ თავიანთი ქმრებისაგან". ასე რომ, იოანე ოქროპირი ლამაზ ქალებს ურჩევს, არ გადიდგულდნენ და ნუ ჩათვლიან ლამაზ გარეგნობას სიყვარულისა და ოჯახური ბედნიერების მოპოვების გადამწყვეტ საშუალებად. "ხორციელი სილამაზე მიჩვევის შემდეგ ჩვეულებრივ მოვლენად იქცევა, სულიერი კი დღითიდღე მეტად გიზიდავს. ამგვარად, თუ გსურს, სათნო ეყო ქმარს, მოკრძალებითა და სათნოებით შეიმკე. ეს კაცის მოხიბვლის ერთადერთი საშუალებაა, რომელსაც ვერც სიბერე, ვერც ავადმყოფობა ვერაფერს ავნებს. სულიერი სილამაზე ყველა ფიზიკურ ნაკლს გადაფარავს. ის არც შურს აღძრავს, არც ეჭვიანობას, მისთვის უცხოა ყოველგვარი პატივმოყვარეობა.
მაგრამ, რადგან შეუძლებელია ადამიანის გულის ბოლომდე გამოცნობა, რადგან არავითარ ადამიანურ სიფრთხილეს და კეთილგონიერებას არ შეუძლია მომავლის განჭვრეტა და, რადგანაც კეთილი ცოლი, სოლომონ ბრძენის თქმით, ღვთის წყალობაა, ამიტომ საცოლის არჩევისას მთლიანად უნდა მივენდოთ უფლის ნებას და მორჩილად ვითხოვოთ მისგან კეთილი ცოლი. საქმროს არჩევისას ქალის მშობლებისათვის ამოსავალი უნდა იყოს არა მისი მაღალი მდგომარეობა საზოგადოებაში, არამედ მისი სულიერი ღირსებები, რომელთაგანაც უმთავრესი უნდა იყოს ღვთისმოსავობა. ამიტომ ოქროპირი ქალის მშობლებს მოუწოდებს, რომ ეს არჩევანი ღმერთს მიანდონ: "ეძებე შენი ქალიშვილისათვის ქმარი, რომელიც მისი დამცველი და მფარველი იქნება. ნუ ეძებ ფულს, ბრწყინვალებას, წარმომავლობას, გვარიშვილობას, ეს ყველაფერი მეორეხარისხოვანია. ეძებე ღვთისმოსავობა, სიმდაბლე, ჭეშმარიტი სიბრძნე, თუ გინდა, რომ შენმა შვილმა სიამოვნებითა და სიხარულით იცხოვროს".
როცა ვაჟი აკეთებს კეთილგონივრულ არჩევანს, შესაბამისად ქალიც და ღვთის კურთხევაცაა მათზე, ეს ჯერ კიდევ არ ნიშნავს მათ საბოლოო ბედნიერერბას. მათ ისე უნდა წარმართონ ერთმანეთთან დამოკიდებულება, რომ ღირსნი გახდნენ ღვთის წყალობისა, რათა ქორწინება, ანუ სიხარულის წყარო, არ იქცეს მათთვის საშინელებად მათივე მიზეზით.
ქორწინების შემდგომ ქალ - ვაჟის ბედი დამოკიდებულია მათ სიყვარულზე, ურთიერთნდობასა და პატივისცემაზე. "არაფერია უფრო ფასეული იმაზე, რომ გიყვარდეს და უყვარდე, როდესაც მეუღლეები თანამოაზრეები არიან, ეს, ზირაქის თქმით, ნეტარებაა, სადაც ეს არის, იქ სიმდიდრეცაა და ბედნიერებაც და პირიქით, ამ დანაკლისს სხვა ვერაფერი ავსებს და ყოველივე უსიამოვნების წყაროდ იქცევა".
მეუღლეთა სიყვარული არ უნდა იყოს დამოკიდებული მათ ფიზიკურ ურთიერთმიზიდულობაზე, არ უნდა ჩაქრეს იმ შემთხვევაში, თუ რაიმე მიზეზის გამო ერთ-ერთი მათგანი დაკარგავს მომხიბვლელობას. ამ აზრს ის განსაკუთრებით უნერგავს ქმრებს, რადგანაც ზოგიერთ მათგანს სიყვარული უქრება, თუ ცოლები რაიმე მიზეზით ძველ მიმზიდველობას კარგავენ. ქმრის სიყვარული ცოლისადმი უნდა იყოს მუდმივი და იმდენად მყარი, რომ ყველანაირ უბედურებას, წყენასა თუ განსაცდელს გაუძლოს, იოანე ოქროპირი შეაგონებს ქმარს: "იზრუნე შენს ცოლზე, როგორც ქრისტე ზრუნავს ეკლესიისათვის, სულის დათმობაც რომ მოგიხდეს, ან თუნდაც ყველაფრის დაკარგვა, რაც არ უნდა მძიმე განსაცდელი შეგემთხვეს, არ უნდა თქვა მასზე უარი, რადგანაც ამის დათმენა არაფერია იმასთან, ქრისტეს რომ აქვს გაღებული თავის ეკლესიისათვის. ცოლი ქმრისათვის იმდენად საჭირო თანამგზავრია, რომ აუცილებელია ქმარს ეს ყოველ წამს ახსოვდეს და უნდა უყვარდეს იგი არა მხოლოდ იმიტომ, რომ ცოლი მისი არსების ნაწილია, არამედ, იმიტომაც, რომ ღმერთმა დაადგინა კანონი: "ამისათვის დაუტევოს კაცმან მამაი თვისი და შეეყოს ცოლსა თვისსა". (დაბ.2,24). პავლე მოციქულიც, სწორედ, იმიტომ შეგვახსენებს ამ კანონს, რომ ყველა საშუალებით გააღვივოს სიყვარული. სწორედ, ამაში მდგომარეობს მოციქულის სიბრძნე: ის ხან ღვთაებრივი, ხან ადამიანური კანონებით მოუწოდებს ქმრებს, უყვარდეთ ცოლები. ამ ხერხს იმოიტომ მიმართავს, რომ ღირსეულ მამაკაცებზე ღვთაებრივი შეგონება ჭრის, ხოლო შედარებით სუსტებსა და მდაბლებზე - უბრალო, ადამიანური ენით საუბარი. ამგვარად, მოციქული იწყებს ასე: "ქმარნო, გიყვარდეთ ცოლნი თვისნი, ვითარცა ქრისტემ შეიყვარა ეკლესია" (ეფეს.5,25), შემდეგ კი გადადის ადამიანურ, იოლად გასაგებ მსჯელობაზე: "ესრეთ ჯერ არს ქმართა ცოლდთა თვისთა სიყვარული, ვითარცა ხორცთა თვისთა... ამისათვის დაუტეოს კაცმან მამაი თვისი და დედაი თვისი და შეეყოს ცოლსა თვისსა და იყვნენ ორნივე იგი ერთხორც"(ეფე.5,28,30).

მუღლეთა შორის სიყვარულისა და თანადგომის განსამტკიცებლად დიდ როლს თამაშობს ურთიერთშეგონების აუცილებლობა, რაც, რა თქმა უნდა, ორმხრივი უნდა იყოს. არ იქნება არც გაგება, არც სიყვარული მათ შორის, როდესაც თითოეული მეორისაგან მოითხოვს სიყვარულსა და ერთგულებას, თავად კი თავს არიდებს ვალდებულებიბის აღსრულებას. თითოეული მათგანი გაგებით უნდა მოეკიდოს ნაკლსა და სისუსტეს და მოთმინებით აღიჭურვოს უსიამოვნების, წყენისა თუ უნებლიე შეცდომის დროს.
როდესაც კაცს ბოროტი ცოლი ხვდება, ვალდებულია, მოითმინოს და მორჩილებით მიიღოს ეს როგორც ღვთისაგან მოვლენილი განსაცდელი მისი ცოდვების მისატევებლად. "თუ ცოლი აგიმხედრდება, - ამბობს ოქროპირი, - შინ დაბრუნებულს მხეცივით გაავებული გხვდება, ენით გწამლავს, საშინელი ასატანია, რომ ის, ვინც ღმერთმა დამხმარედ დაგიდგინა, შენი მტერი ხდება. მაგრამ კარგად დაფიქრდი: ხომ არაფერი სიავე ჩაგიდენია ახალგაზრდობაში ქალის წინააღმდეგ? იქნებ ქალისადმი მიყენებული ჭრილობა ქალის მიერვე უნდა იქნეს გამოსწორებული? სხვა ქალის წყლულს დასტაქარივით მკურნალობს შენი საკუთარი ცოლი. ავი თანამეცხედრე ხომ ცოდვების გამოსასყიდად ეძლევა კაცს. წმინდა წერილიც ადასტურებს, რომ ბოროტი ცოლი მიეცემა ცოდვილ კაცს, როგორც შხამსაწინააღმდეგო საშუალება, რათა აღხოცოს მისივე ცოდვების სიავე".
თუ იოანე ოქროპირის სწავლების მიხედვით, ცოლის აუტანელი ხასიათი ღვთის სასჯელია ქმრისათვის, ცხადია, მან ეს სასჯელი სრული მოთმინებით უნდა აიტანოს და არ უნდა უპასუხოს მას მრისხანებით. ეს დაუშვებელია, რადგან ეწინააღმდეგება ქრისტიანულ მოძღვრებას მოთმინებისა და სიმდაბლის შესახებ. ქმარმა ამ შემთხვევაშიც აუცილებლად უნდა შეინარჩუნოს სიყვარული ცოლის მიმართ. ამიტომ იოანე ოქროპირი გმობს ცოლისადმი არაადამიანურ დამოკიდებულებას, რაც არც თუ იშვიათად გვხვდება, განსაკუთრებით დაბალ ფენებში. ჭირვეული ცოლის გამოსწორების კარგ საშუალებად მას მიაჩნია მოთმინებით შეგონება და არა საყვედური და, მით უმეტეს, ცემა-ტყეპა.

ყველაზე კარგი მეთოდი ცოლის ცუდი ხასიათის გამოსასწორებლად არის ქმრის კეთილგონივრული თავმდაბლობა და ზრუნვა ამა თუ იმ მანკიერების სიმშვიდით აღმოსაფხვრელად. "არ შეიძლება, შვილების დედა, ცხოვრების თანამგზავრი, სიხარულის წყარო, მხოლოდ და მხოლოდ შიშითა და მუქარით ვაცხოვროთ, ამბობს ოქროპირი, პირიქით, საჭიროა, მას სიყვარულითა და მზრუნველობით ვექცეოდეთ... რაც უნდა შეგცოდოს ცოლმა, ყველაფერი აპატიე, ასწავლე მას სიკეთე და მორჩილება. თუ მასში არის სიბილწე, განდევნე ეს მანკიერება და არა თვითონ ქალი. თუ მრავალი მცდელობის შემდეგ დარწმუნდეი, რომ მისი გამოსწორება შეუძლებელია და ის ჯიუტად განაგრძობს თავისას, მაინც არ გააგდო, რადგან ის შენი სხეულის ნაწილია. დაე, შენი ცოლის მანკიერებანი გამოუსწორებელი დარჩეს, შენთვის სხვა ჯილდოა გამზადებული, რადგან შენ ასწავლე მას, ღვთის სიყვარულის გამო გადაგაქვს ამდენი უსიამოვნება და ითმენ ბოროტ ცოლს." იოანე ოქროსპირი ქმრებს არიგებს, როგორ ჯობს ცოლების შეგონება: "თუ ცოლი სამკაულებისა და ბრჭყვიალა მორთულობის მოყვარულია, როგორ უნდა მიაღწიო ამის გამოსწორებას? არ უნდა აუკრძალო ყველაფერი ერთბაშად, არამედ დაიწყო უმარტივესიდან. თუ მოუთმენლობით შეპყრობილი ერთი ხელის მოსმით მოინდომებ მის გარდაქმნას, წარმატება გამორიცხული იქნება. მაშ ასე, ნუ წაართმევ მაშინათვე ძვირფას სამკაულს, არამედ ჯერ ნება დართე, შეიმკოს ისინი. მასზე ზემოქმედების საშუალებებიდან გამორიცხე შიში და მუქარა, მოეპყარი ლმობიერად, აუხსენი, რომ შენ არ მოგწონს ეს სამკაული. შენი საუბარი წამართე ისე, რომ მისი გულისწყრომა არ გამოიწვიო, არაფერი უთხრა არც გეჰენიაზე და არც სასუფეველზე, რადგანაც დასაწყისში ამას არავითარი აზრი არა აქვს. დაარწმუნე, რომ შენ ის ბუნებრივი უფრო მოგწონს, ანუ ისეთი, როგორიც ღმერთმა შექმნა და არა ფერუმარილ წასმული. თუ მრავალი მცდელობის მიუხედავად ის მაინც არ შეისმენს, არ შეწყვიტო ამ თემაზე საუბარი, განაგრძე არა განრისხებულმა, არამედ სიყვარულითა და ალერსით. გარწმუნებ, ცოტა ხანში ვეღარ დაინახავ მის შეღებილ სახეს. თუ შენ გადაჩვევ მას ერთ ცუდ თვისებას, დანარჩენებსაც ადვილად დაძლევ. ამის შემდეგ შეგიძლია, გადახვიდე ბრწყინვალე სამკაულებზე და მათზეც ასევე იმსჯელო. შენც ამ შრომით მიემსგავსები ერთგულ მონასა და მომთმენ მიწადმოქმედს. იმისთვის რომ მოიპოვოს და ბოლომდე შეინარჩუნოს ცოლზე ზეგავლენა, ქმარმა მისი სწავლება თანაცხოვრების პირველი დღიდანვე უნდა დაიწყოს. ამისთვის უნდა გამოიყენოს ყველა შესაძლო სიტუაცია, ერთად ცხოვრების ყველა ეტაპზე ყურადღებითE უნდა დააკვირდეს ცოლის საქციელს, მიუთითოს მოვალეობებზე და მათი შესრულების გზით ზნეობრივი სრულყოფილების მიღწევის აუცილებლობაზე. წმინდა იოანე ოქროსპირი ცოლთან დამოკიდებულებაში უამრავ სხვა ნიუანსთან ერთად ქმარს ურჩევს, ქორწილის შემდეგ თავი შეიკავოს ყველაფრისაგან, რაც ქალწულს თავმოყვარეობას შეულა

კატეგორია: † აქტუალური თემები | ნანახია: 525 | დაამატა: kikala | რეიტინგი: 5.0/1
სულ კომენტარები: 0
კომენტარის დამატება შეუძლიათ მხოლოდ დარეგისტრირებულ მომხმარებლებს
[ რეგისტრაცია | შესვლა ]
ძებნა

კალენდარი
«  აპრილი 2010  »
ორსამოთხხუთპარშაბკვ
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930

გალობა

ჩანაწერების არქივი


Copyright MyCorp © 2016
Create a free website with uCoz